|
Аб усім патроху, або хлусні становіцца ўсё больш. 12 жніўня 2007 года
Апошнія падзеі ў Горадні насцярожваюць: не выключана, улады хочуць прыступіць да больш рашучага разбурэння гістарычнай спадчыны.
З таргоў, што планаваліся на 13 жніўня, “па жаданню ўласніка-гарвыканкама”, зняты мадэрновы будынак па вуліцы Сацыялістычная 44. Не выключана, што ўлады вырашылі перастаць гуляцца з грамадскай думкай і проста перайсці да прыпыненага пратэстамі разубурэння архітэктуры Горадні. Дакладна сказаць цяжка, але пакуль прэса друкуе артыкулы кшталту таго, што з’явіўся ў “Гродзенскай праўдзе” 25 ліпеня і меў назву «Имя Гродно, а отчество – Зодчество». Належыць ён пяру цяперашняй рэдактаркі Святланы Берасневай.
Перш-найперш гаспажа Бераснева дае новае ідэалагічнае абгрунтаванне разбурэнню флігеля палаца віцэ-адміністратара, які, нагадаем, быў пабудаваны ў 1770-х гг. і быў самым старым будынкам канюшні на Беларусі: «В те времена, когда по поводу этого строения никто не паниковал, оно несколько раз меняло и облик, и предназначение. По заключению специалистов проектного института, сегодня оно находится в аварийном состоянии. Разрушаются стены, просел фундамент. Реставраторы сделали заключение: восстановление на сохранившейся основе не возможно. Когда в прежние времена у владельца этот архитектурный комплекс выкупила православная епархия, здесь размещалась придомовая церковь. Епархия недавно снова стала обладательницей этого комплекса и обратилась к местной власти воссоздать здесь не конюшни, которые, по архивным данным, тут тоже размещались, а придомовую церковь, которая, собственно, в начале прошлого века тут и была». Гэты абзац – шэдэўр свядомай хлусні і гістарычнай некампетэнтнасці. Усё па-парадку:
- Флігель палаца віцэ-адміністратара, які нядаўна разбурылі ўлады, быў у добрым стане, аб чым засведчыла арганізаваная намі тэхнічная эспертыза будынка.
- Ніякай “разборкі” помніка архітэктуры 2-й катэгорыі з матывацыяй гэтага ўчынка яго аварыйнасцю быць не магло. Падобныя дзеянні – крымінальны кодэкс краіны трактуе як крымінальнае злачынства. Чытайце аб гэтым артыкул былога гарадзенскага пракурора І.Мартыненкі.
- Калі адбываецца рэстаўрацыя будынка, то яму прыдаецца першасны выгляд, а ў канцы XVIII стагоддзя палац віцэ-адміністратара не меў ніякай царквы.
- Са словаў гаспажы Берасневай вынікае, што царква была у тым флігелі, дзе размяшчалася канюшня і які быў разбураны – хлусьня. Царква была ў тым флігелі, дзе жыве епіскап. У разбураным флігелі царквы не было ніколі.
- Редактарка “Гродзенскай”, каб наперад падстрахаваць сваіх павадыроў спіхвае віну за знос флігеля на праваслаўную царкву. Маўляў яны сабе замовілі царкву. Але што зробіш, епіскап і яго памочнікі самі вінаватыя, не настаялі на сваім, не дабіліся навуковай рэстаўрацыі флігеля, вырашылі заашчадзіць. Дзеля чаго? Каб епіскапу было недалёка выйсці памаліцца? Добрая справа, але, здаецца, варта падумаць аб тым, як напоўніць вернікамі Каложу, Свята-Пакроўскі сабор і манастыр Раства Багародзіцы. Да кожнага з гэтых храмаў ад доміка епіскапа літаральна па 5 хвілін пешшу і вернікаў там, апроч Калядаў і Вялікадня, ніколі многа не бывае, хутчэй наадварот.
Іншыя шэдэўры Берасневай нават чапаць не варта. Працытуем толькі адзін: «во время нашей прогулки по городу мы встретили председателя горисполкома Александра Антоненко. Поговорить было очень не просто. К нему постоянно подходили люди и благодарили за преобразования, которые происходят в Гродно».
Як гаворыцца, без каментароў.
Чытайце таксама:
22.05.2007 Тэхнічнае заключэнне па стану флігеля палаца віцэ-адміністратара (вул. Горкага 2) 19.04.2007 Навукова-метадычная здрада
Апошнія каментарыі:
|
|
usie adkazuc i hetaja malpa taksama |
Праглядзець усе выказванні (Усяго 1)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Лірыка...
|
Grodnienko
|
Oj Grodnienko, oj Grodnienko.
Ciebie kocha ktoś tak cienko,
że nie minie pokolenie,
jak zostaną z ciebie cienie.
Wszystko w tobie przebudują,
przefarbują, przemalują,
że nie będzie ani śladu
dawniejszego w tobie ładu.
Twoją przeszłość i pamiątki
historyczne cudne kątki,
zniszczą fale nowej mody,
nowych ludzi blufarody.
Smutne w prasie było zdanie:
pan Jodkowski na wygnanie
został z Grodno przeniesiony,
choć tu działał niestrudzony.
Szperał, zbierał, badał, skłądał,
przeszłość polską opowiadał...
W każdym innym świata kraju
jest w szlachetnym to zwyczaju,
by nagrodzić takich ludzi,
których praca podziw budzi.
Lecz inaczej dzisiaj w Grodnie.
Cenią pracę tu niegodnie,
zamiast dzięki i uznania
każą dzielic los wygnania.
Ksiądz Ludwik Sawoniewski, 1936 r.
Паводле: Magazyn Polski. 1995.
№1 (15). S. 24-25
| Дасылайце свае вершы пра Гародню
|
|
Помнік
| |
вул. Урыцкага 15
|
|
|
|
Слаўнае імя
Ластоўскі Вацлаў Юстынавіч (24.12.1882 – 23.01.1938) фактычны ўладальнік Віленскай «Беларускай кнігарні», старшыня ўраду БНР ад Народнай Рады, дырэктар Беларускага дзяржаўнага музея, арганізатар антыпольскага партызанскага руху на Гродзеншчыне ў пачатку 1920-х гадоў |
Чытайце ў Бібліятэцы
Послевоенный Гродно. Часть Четвёртая. Привокзальная площадь
20 красавіка 2010 года
Площадь, о которой мы сегодня будем вести речь, за свои почти полтора столетия претерпела существенные изменения. С открытием железнодорожной линии «Санкт-Петербург – Варшава» был построен в 1868 г. в Гродно вокзал, который за долгие годы своего существования был неотъемлемой частью городского пейзажа.
Глядзець
|
|
Рэканструкцыя - аднаўленне чаго-небудзь па апісаннях ці рэштках, якія захаваліся (Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы, 1999)
|
|
|
|