Шыдлоўскі Аляксандр Канстанцінавіч 18.06.1911 – 26.09.2002 дзеяч заходнебеларускага культурнага і грамадска-палітычнага жыцця, кампазітар, аўтар вядомых песень, стваральнік песенных калектываў, гарачы патрыёт Беларусі і Горадні Аляксандр Канстанцінавіч Шыдлоўскі нарадзіўся 18 чэрвеня 1911 г. у вёсцы Мінкі на Смаргоншчыне. У гады Першай сусветнай вайны яго сям’я з’ехала ў эвакуацыю і жыла ў расейскім горадзе Сімбірску. Пасля вяртання на Беларусь у 1921 годзе А. Шыдлоўскі пачаў навучанне ў Віленскай беларускай гімназіі. Тут ён пазнаёміўся з выдатнымі беларускімі дзеячамі міжваеннага часу – Рыгорам Шырмам, Сяргеем Паўловічам, Максімам Гарэцкім, Адамам Станкевічам. У гімназіі Шыдлоўскі далучыўся да падпольнага беларускага камуністычнага руху, за што быў з гімназіі выключаны. У 1928 г. стаў інструктарам беларускага парламенцкага клуба ў польскім Сейме “Змаганне”. Праз нейкі час быў арыштаваны польскімі ўладамі і прыгавораны да 5 гадоў турмы. Пасля вызвалення з польскай турмы А. Шыдлоўскі жыве і працуе ў Варшаве звычайным рабочым. У 1938 г. А. Шыдлоўскі разам са сваім братам Язэпам Урбановічам ствараюць апошнюю ў Польшчы легальную беларускую арганізацыю – Беларускае культурнае таварыства ў Варшаве. Арганізацыя вяла вялікую патрыятычную працу сярод беларускіх рабочых у Варшаве. Яшчэ ў тыя часы А. Шыдлоўскі блізка пазнаёміўся і пасябраваў з паэтам-падпольшчыкам Максімам Танкам. Увесь гэты час Аляксей збіраў беларускія народныя песні, апрацоўваў іх, спяваў у беларускіх хорах. Падчас Вялікай Айчыннай вайны Аляксей Канстанцінавіч быў артыстам хору Рыгора Шырмы, выступаў перад параненымі ў шпіталях, працаўнікамі тылу, ездзіў па франтах. З 1950 г. Аляксей Канстанцінавіч жыў у Гродне. 35 гадоў працаваў у Гродзенскім доме народнай творчасці, з якіх 10 год узначальваў яго. Ён стаў аўтарам вядомых песень “Ой, ты, Нёман родны”, “Песня пра Гродна”, “Колькі ў небе зор.” А.К. Шыдлоўскі стварыў некалькі песенных калектываў, творчая дарога якіх працягваецца і сёння. Нягледзячы ні на якія змены палітычнай лініі уладаў Аляксандр Канстанцінавіч працягваў заставацца гарачым патрыётам сваёй Бацькаўшчыны. Ужо ў пачатку ХХІ стагоддзя разам са сваім сябрам Апанасам Цыхуном напісаў песню пра беларускую мову, у якой падкрэсліў непераможнасць ідэі беларускага нацыянальнага адраджэння: Ты родная мова, як звон жаўруковы. Як Неба прываблівых думак і мар. Ты нацыі нашай жыццё і аснова, Бясцэнны скарб сэрцаў, Усявышняга дар! Памёр Аляскей Канстанцінавіч 26 верасня 2002 года. Поўны спіс імёнаў Дадаць каментарый Імя: Каментарый: сем дзевяць адзін дзевяць - увядзіце гэты код лічбамі (цифрами) Апошнія каментарыі: Алекс 15-07-2011, 00:36 Шаноўныя мадэратары,будзьце ласкавы,прыбярыце калі ласка камент-абразу што вісіць амаль два гады "Паганцы беларутэны" ,гэта абраза для іншых беларусаў. З павагай, Алекс. jendrus 19-12-2009, 23:39 to zet000 Ганарыцца - прынамсі памятаць і паспрабаваць зразумець. Аднак і даваць ацэнку ўсяго, што было зроблена. А наконт паганцаў... Я амаль упэўнены, што Вам на самой справе напляваць на Другую Сусветную. Інакш, Вы б не карысталіся нацыскай лексікай! zet0000 19-12-2009, 20:15 "1944 годзе быў абраны сябрам Беларускай цэнтральнай рады. Быў генеральным інспектарам «беларускага вызваленчага войска», якое фарміравалася на тэрыторыі Германіі." - круто??????????????!!!!!!!есць чым ганарыцца, яўэ ўспомніця пра СС Беларусь ...паганцы беларутэны Праглядзець усе выказванні (Усяго 13)

Галоўная | Аналітыка | Артыкулы ў прэсе | Фотахроніка | Галерэя | Слаўныя імёны | Бібліятэка | Гасцёўня | Апошнія каментарыі | Статыстыка наведванняў