Сьвятлом сваіх вокнаў ня грэюць
дамоў непрыгожыя скрынкі.
Заснула пад сьнегам Гародня,
хай сьніцца ёй травеньскі дождж.
Стаяць, як капліцы старыя,
маркотныя будкі прыпынкаў.
Тралейбус, пусты і халодны,
ляціць у бязьлюдную ноч.
У цемры, сьляпой і марознай,
пішчаць правады, нібы ведзьмы,
ляжаць у маўчаньні пакорным
дарог ледзяныя крыжы.
Такімі хвілінамі можна
любіць і ў той час ненавідзець,
нібыта жанчыну, свой горад,
знаёмы і разам чужы.
Анатоль Брусэвіч
|
