| Вуліца 17-га верасьня 14 ліпеня 2008 года
Старыя назвы:
Пушкинская/Крайняя, 11 listopada, Moelders-Str
Спраектавана ў 1880-х гг. ХІХ ст. на землях, адкупленых пазьней у князёў Друцкіх-Любецкіх.
У сквэры на рагу вуліц Міцкевіча і 17 верасьня (11 лістапада) узвышаўся вялізны драўляны крыж, які пасьля вайны сьпілавалі па загадзе савецкіх уладаў.
З успамінаў З. Цыпэльта (1925 г.н.) Недалёка ад Маламеда была даволі добра забясьпечанная каляніяльная прадуктовая крама Канэла. Яна знаходзілася на першым паверсе дома на рагу вуліц Грандзіцкай і 11 лістапада. Канэлі былі габрэйскай сям’ёй з даволі старым радаводам. Іх дачка вучылася граць на скрыпцы, часта даючы канцэрты праз адчыненнае вакно, якое выходзіла на вуліцу 11 лістапада. Бабуля маладой скрыпачкі таксама сядзела каля вакна і прасіла нас, каб не перашладжалі яе ўнучцы граць.
З успамінаў Ф.І.Вашкевіча (1943 г.н.) Перад вайной мой бацька, калі ехаў у Горадню на рынак, заўсёды пакідаў воз у жыда па прозьвішчы Канель, які жыў у доме на рагу 17 верасьня і Горкага, дом гэты і зараз захаваўся, каля аптэкі. Жылі яны ня надта багата, бо калі бацька прывозіў ім курачку, то Канель купляў яе таньней і ў ежу выкарыстоўваліся ўсе часткі гэтай курачкі, нават кішкі. Канель меў дачку, якая выйшла за жыда па прозьвішчы Гінзбург. Калі пачалася вайна, і жыдоў яшчэ не загналі ў гэта, бацька хацеў забраць да нас на вёску ўнучку ці можа, малодшую дачку, гэтага Канеля, вельмі непадобную на жыдоўку. Быў яшчэ хлопчык, але чорненькі і кучаравы, сапраўдны жыдок. Але наш аднафамілец Вашкевіч, які жыў на Горкага, бацьку адгаварыў. Сказаў: “Твой бацька (ну гэта мой дзед Адам – Ф.В.) солтыс на вёсцы, немцы прыязджаюць, калі што даведаюцца, усіх расстраляюць.” Хутка ўсіх жыдоў адправілі ў гэта і Канелі там прапалі.
|